Vietnam, terug in de tijd.

Het opheffen van het sinds 1975 bestaande Amerikaanse embargo door president Clinton in het jaar 1994 bracht veel teweeg in Vietnam. Om de Amerikaanse toeristen over de streep te trekken, werden de strenge visa regels versoepeld. Reisbeperkingen werden opgeheven.

Als enthousiast fietser rook ik mijn kans. Met een visum van twee maanden op zak en de namen van een aantal plaatsen waar waarschijnlijk overnacht kon worden kon de reis voor mijn vrouw en ik beginnen.  Een route bepalen was niet nodig. Volg highway nummer 1 en het komt in orde.

Ons beginpunt  Hanoi doet denken aan Nederland in de  vijftiger jaren. Weinig auto's op straat. Fietsers en  bromfietsen bepalen het straatbeeld. De kleding is grijs, bruin of een variant daarop. Het verkeer komt chaotisch over. Het valt mee. De snelheden zijn laag.  Een belangrijke stelregel; maak oogcontact met je tegenligger.

Buiten de steden neemt de drukte af. Door het vele claxonneren krijgen wij de indruk dat het hele landelijk wagenpark achter ons rijdt. De Vietnamezen hebben het claxonneren tot kunst verheven. Een chauffeur zonder claxon voelt zich gecastreerd.

 Bij het dagelijks etensritueel kijken vele ogen toe. De vrijmoedigste zit aan de fietscomputer, het haar op je armen of aan je neus. De bovenbenen worden betast, daar moet veel kracht in schuil gaan. Alom verbazing en vrolijkheid.

In Hué de kerstavond doorgebracht. De hotelhouder heeft voor de toeristen een party georganiseerd.  De avond wordt opgevrolijkt door een Vietnamees  die een tophit uit de vijftiger jaren ten gehore brengt. De man heeft het vals zingen uitgevonden.

Voor het verlaten van Hué begint het te regenen. Na alle voorafgaande regen is het incasseringsvermogen afgenomen.  In een vlaag van verstandigheid  een bus aangehouden. Fietsen op het dak. Tussen de balen rijst en een halfzatte Vietnamees op weg naar Da Nang. Daar aangekomen een soepje en een regencape gekocht. Door naar het op 28 km gelegen  Hoi Ann, één van de aardigste plaatsjes in Vietnam.  Op papier 139 kilometer afgelegd, per fiets slechts 81. Een klein zetje was voldoende geweest om  de bus naar het  500 kilometer verder gelegen Nha Trang te te nemen. Tijdens het douchen komt het verstand terug. Niks met de bus. We zien wel.

Wim van Brink