Mijn grootste cultuurshock beleefde ik in Hanoi, Vietnam. Ik en mijn toenmalige vriend hadden een reis van 7 weken naar Vietnam geboekt. We zouden beginnen in het noorden en via de "pacific highway 1" van Vietnam  naar Saigon afzakken. Een wijze collega wees me op de cultuurshock die kan ontstaan in dat soort landen. Ze adviseerde me om het vooral rustig aan te doen en de eerst paar dagen voorzichtige stappen buiten het hotel te maken. Mijn vriend dacht daar anders over. Na de landing nemen we een taxi naar het hotel. Het eerste wat opvalt aan de doorgaande wegen zijn de vele scooters, brommertjes, fietsen. Het lijkt een mierennest zonder structuur. Onze taxi zet ons af bij het hotel. Mijn vriend heeft over de Rode Brug in Hanoi gehoord en wil dat kleine uitstapje vandaag nog maken en niets leuker dan dit met een Cyclo te doen. Wij nemen plaats op een comfortabel bankje en vertellen de man dat we naar de rode brug willen. De beste man kijkt alsof de rode brug niet in zijn Hanoi voorkomt, maar na wat overleggen snapt hij waar we naartoe willen. De geur van bamboe, het stof, de zinderende hitte, etensluchten, de drukte van het verkeer overvallen me. Omdat we nog geen kluisje hebben in het hotel heb ik alles bij me, paspoorten, geld in traveller cheques en cash geld. Na een half uur fietsen, rijdt hij een ommuurde wijk binnen. Nauwe straatjes, betonnen huisjes, alles grijs en grauw. Ik begin toch wel een beetje bang te worden; dit zijn niet de koloniale witte huizen met mooie veranda's die de fransen hier hebben achtergelaten, maar dit is de krottenwijk van Hanoi! Waar zijn we in godsnaam beland? Als we de hoek omdraaien staan er 2 mannen op ons te wachten. Zij wrijven met hun duim tegen hun wijsvinger en middelvinger, het internationale gebaar voor: wij willen geld zien en anders kom je hier niet door. Nogmaals ik heb alles van waarde bij me en schiet in een kramp, waar ik helaas de hele reis volgens mij nooit meer echt uitgekomen ben. Onze cycloman praat als Brugman of als  Hồ Chí Minh om de mannen te overtuigen dat ze van ons af moeten blijven. Tenminste dat denk ik, want na een dik kwartier, wat voelde als een mensenleven, mogen we doorrijden. Ik gebaar en probeer de Cycloman duidelijk te maken dat me die hele rode brug gestolen kan worden. Ik wil hier zo snel mogelijk vandaan. Maar de beste man snapt me niet en lacht zijn grote gele tanden bloot en wijst vooruit en voorwaarts mars gaan we verder op weg naar. Als we het puntje van de rode brug boven de krottenwijk uit zien stijgen, maken mijn vriend en ik begrijpende gebaren dat dit de brug moet zijn waar we naar op zoek zijn. An passant passeren we een vrouw met een kindje op haar arm. Ze zegt: "You buy, you buy" en wijst naar het kind. Ongelooflijk ze biedt haar kind aan.  Maar ik merk dat ik allang in een roes zit en dit beeld met die vrouw en haar kind die ze maar al te graag voor een paar 100 dollar wil afstaan aan ons, niet meer echt binnenkomt. En daar staat hij dan De Brug der Bruggen, de rode brug. "Beautiful", zeg ik, "lets go NOW"! Mijn vriend werpt er ook een stoere blik op en we stappen als 2 zandhazen  in het bakje van de Cyclo. De terugweg uit deze krottenwijk verloopt zonder obstakels, gelukkig. Door dit begin van onze reis kom ik de hele trip niet meer uit een soort kramp vergeven van  angst voor het onbekende. De schitterende natuur van bijvoorbeeld Halong Bay of de jungletocht met een gids, een fietstocht door het schitterende landschap, ik beleef het allemaal vanuit een onbestemd angstig gevoel. Ik voel me nergens veilig want ik vind zelfs de vriendelijke lach van de Vietnamees niet te  vertrouwen. Is dit een cultuurshock? Jawel 100%! En hoe kom je daaruit? Het lukt me pas redelijk aan het einde van de reis als we in Saigon in the New World Hotel een gigantisch Europees buffet meester kunnen maken. Na 5 weken van rijst word je hier overweldigd door Franse frietjes, verse zalm, biefstuk, waldorfsalade en toetjes die ik herken. We eten er drie dagen. Het ontbreekt nog net aan de Vence hagelslag maar hier voelt het even weer vertrouwd en bijna als thuis.