Alright people, dit wordt geen grappig stukje met ellenlange volzinnen, want het is laat, ik ben al lang bezig met de laptop en Timor en Meher's broertje Arjun zijn een heel luidruchtige, gewelddadige film aan het kijken in dezelfde kamer, maar ik ga mijn best doen jullie op een leuke manier op de hoogte te brengen van de laatste paar dagen.

Meher kwam ons op het station ophalen, nadat ik haar ervan op de hoogte had gebracht dat we daar inderdaad aankwamen en niet, zoals zij bleek te denken, op het vliegveld. Laat dat de eerste indicatie zijn van haar levenskwaliteit; zij gaan nooit met de trein, ze vliegen. Tweede hint: ze haalde ons op met de auto met chauffeur. Thuis aangekomen kregen we van haar moeder elk een bloemenkrans en een rode stip op ons voorhoofd. Voor de eerste keer werden we officieel verwelkomd in India.

Meher is een beetje ziekerig deze dagen, dus gingen Timor en ik diezelfde middag nog met zijn tweetjes op pad, zonder haar. Nouja, de chauffeur ging ook mee, dus. Hij spreekt alleen geen woord engels en onze drie woordjes Hindi komen we ook niet zo ver mee, dus de behoorlijke taalbarrière proberen we te overkomen met gebaren, glimlachen en vertalende telefoontjes met Meher. We hebben Jaipur, Pink City een beetje verkend en de arme chauffeur de hele stad rond laten rijden om een kadootje voor Meher te vinden, die de volgende dag jarig zou zijn. Zonder succes, helaas, dus we hebben creatief moeten zijn met wat we hadden: de volgende dag was er geen tijd om te winkelen, dus hebben we haar een pak speelkaarten met Delftsblauw-patroon gegeven, de drie repen pure chocola van mijn stash en een pakje wierook dat we nog niet opengemaakt hadden (gekocht om in stinkhostels te branden). Beetje pauperkado waar we ons nogal voor schamen (ik vooral om mijn slechte planning), maar met kadopapier en een rood-wit-blauw lintje van een zak drop die we van onze collega's in NL hadden gekregen, leek het toch wel ergens op. Bovendien kreeg ze van haar Indiase vrienden nog minder; een doosje chocola en een uit de tuin geplukte roos.

Het was sowieso een beetje een rare verjaardag, vonden wij. We zouden om acht uur klaar staan om naar tempels in Pushkar en Ajmer te rijden, dus Timor en ik stonden om zeven uur op en om acht uur zaten we fris als limoentjes in de woonkamer aandachtig onze Lonely Planets te bestuderen, Timor die van Japan om een planning te maken en ik die van India om over Ajmer en Pushkar te lezen. Om kwart over acht kwam Meher's moeder haar uit bed sleuren en om half tien zaten we eindelijk in de auto. We haalden haar beste vriendin op en reden binnen anderhalf uur Ajmer binnen, waar een grote Moslimtempel stond die erg beroemd is. Mensen komen uit alle hoeken van de wereld om hier een wens te doen, zo ook wij. We reden met de auto tot aan de tempel (wat alleen mocht omdat Meher's ouders een VIP-gids hadden geroggeld die een speciaal briefje had) en kochten er twee grote manden vol rozen, twee zakjes suikersnoep, en twee decoratieve lakens. De manden moesten op ons hoofd gedragen worden, met de lakens en snoepjes erbovenop. Meher en ik droegen er elk één, en ik ging eens testen of ik, net als al die Indiase vrouwen, een mand zonder handen op mijn hoofd kon balanceren. Het ging goed en ik liep zelfs halverwege een trap toen Meher onder de indruk zei: 'Zonder handen? Wow!'. Natuurlijk gleed toen het zakje snoep van de stapel op de grond. "Oh well", dacht ik, "ik pak hem wel weer op". Maar de gids griste het zakje razendsnel van de grond en Meher zei heel serieus dat ik niks had mogen laten vallen. Ja, als ik dát had geweten, had ik me natuurlijk nooit zo uitgesloofd...
Binnen in de tempel was het een drukte van jewelste en we hadden amper een wens gedaan en een handvol rozen naar het altaar gegooid of we werden alweer naar buiten gekuierd. Op naar de volgende tempels in Pushkar, waar we ons gedwongen voelden een donatie te doen. Goed voor je karma, werd ons ingepeperd, maar je moest minimaal een redelijk groot bedrag doneren dus we voelden ons daarna niet echt beter. Ik geloof niet dat karma en religie met geld te maken hebben. Maar het was wel een hele ervaring, een gebed proberen na te zeggen in het Hindi temidden de honingbijen die op de rozen afkomen, die je in het water moet gooien.

Na de tempels gezien te hebben reden we, redelijk vermoeid, terug naar Jaipur waar 's avonds misschien een feest gehouden zou worden ter ere van Meher's negentiende verjaardag. De hele dag hadden we niks van haar verjaardag gemerkt, haar moeder deed niet bijzonder opgewekt, er werd niet gezongen, geen kadootjes... en Meher wist dus ook niet zo goed wat er die avond zou gebeuren. Wat familie zou komen, een paar van haar eigen vrienden, maar ze wist niet hoe laat precies en ze moest eigenlijk al die mensen nog uitnodigen.

Uiteindelijk kwamen om half tien een handvol vrienden en wat familie. Eerst werd er chips en cola uitgedeeld, toen kwam de taart, en toen het avondeten (dat is hier altijd rond negen of tien uur). Na het avondeten was iedereen binnen een half uur weg, en kon Meher na twee en een half uur alweer haar feest-sari uittrekken. Ik weet niet of het in India altijd zo is, maar ik had eigenlijk wel iets uitbundigers verwacht, gezien de tradities van dagenlange bruiloften...

Vandaag zijn we weer met de chauffeur op pad gegaan. We hebben het Windpaleis, Hawa Mahal, van binnen gezien en toen kadootjes gekocht voor de mensen in Japan bij wie we gaan blijven slapen, en Timor heeft heel veel kadootjes gekocht voor de vrienden die hij wil opzoeken. In Japan is het namelijk een gebruik om, als je ergens op reis bent geweest, iets uit die streek mee te nemen en aan zo'n beetje alle mensen die je kent iets te geven. Gelukkig zijn prulletjes en sleutelhangers niet zo duur in India. Met de chauffeur konden we vandaag al iets beter overweg; hij lacht nog steeds amper, maar nam wel veel foto's van ons met zijn mobieltje en ging mee de Hawa Mahal in. Hij kocht ook een ritje op een paard voor me, op eigen initiatief! Maar dat was best suf want ik mocht niet eens zelf rijden; de eigenaar hield de teugels vast en zo liep het paard vijftig meter met mij op zijn rug voordat ik weer in de auto moest stappen. Gelukkig was het paard wel gezond en goed verzorgd, anders had ik het niet gedaan hoor!
Tsja, en toen kwamen we thuis, hebben we wat mensen in Japan gemaild - we zijn bijna meer tijd met onze reis plannen dan ervan te genieten, tegenwoordig - en is Timor bij Arjun achterop de scooter wat CDs en DVDs gaan kopen, waarvan ze sindsdien aan het genieten zijn.
We hebben net de mooie snoepjes die we in Mumbai hadden gekocht, aan de mama van Meher gegeven; dat hadden we meteen de eerste dag willen doen, maar nooit zijn beide ouders tegelijk thuis, dus we besloten het nu maar gewoon te doen. Maar ze heeft ze gewoon hier bij Meher op de kamer laten staan zonder ze open te maken... Ik begrijp het gezin nog niet helemaal; ze eten nooit tegelijk, wonen zo'n beetje op twee verdiepingen apart en lijken weinig tijd met elkaar door te brengen, terwijl Meher alleen in de weekenden thuis is. De vader slaapt de hele tijd (als hij niet op zijn werk is) en toont geen enkele interesse in ons, terwijl de mama ook een beetje schuw is (Meher vertelde juist dat zij zich zo had verheugd op onze komst). Het is lastig contact leggen, zo, maar omdat de mama niet eens kookt (daar hebben ze ook iemand voor) en de vader ons nooit weg hoeft te brengen (chauffeur), zijn we ze in tegenstelling tot Neha's ouders eigenlijk helemaal niet tot last. Het is alleen wel een beetje een koele bedoening, zo. Het is maar goed dat Arjun zo enthousiast is! Hij en Timor kunnen het heel goed met elkaar vinden, hij is supervriendelijk.

Morgen gaan we twee forten bekijken die ik tijdens mijn uitwisseling al heb gezien maar heel gaaf vond, dus ik kijk ernaar uit!
Het plan was aanvankelijk om maandag naar Delhi te gaan, maar dit werd ons zo'n beetje verboden door Meher's moeder omdat het dan Republic Day is en ze bang is voor massa-hysterie en terrorisme op deze feestdag, vooral in Delhi. Het is niet veilig om te reizen dus we stellen het een dagje uit! Meher gaat wel de 26e al weg, omdat ze de volgende dag vroeg al een college heeft die ze niet kan missen; ze studeert in Gurgaon, 15 km vóór Delhi nog.

Hoop dat het stukje niet al te chaotisch is geworden, en de volgende laat ik Timor schrijven; zijn papa merkte al op dat hij achterloopt qua blogs, dus mooi excuus voor mij om het een beetje te laten rusten! Nog even de foto's uploaden, en dan ga ik naar bed. Welterusten!