Eigenlijk bestaan er geen lelijke plekken. Wel plekken waar je je onprettig voelt, of die ongezond zijn, of gevaarlijk.

De allerlelijkste plek waar ik ooit in mijn leven was, ligt ergens in Italië. In het noorden van Toscane om precies te zijn, en veel preciezer kan ik niet worden want ik heb de betreurenswaardige gewoonte om, eenmaal in de auto gezeten, in slaap te vallen. Niet altijd, maar vaak wel. Menig toeristisch autotochtje is grotendeels aan me voorbijgegaan. Het helpt als ik moet kaartlezen. Dat houdt me wakker, en K. heeft zo een goede smoes om me wakker te maken als ik ben weggesuft.

Hoe dan ook. K. en ik reden in Toscane, ik dommelde in, en werd wakker toen we een dorpje inreden. Het dorpje lag aan de noord- of noordoostzijde van een bergrug, het was middag, dus het lag al in de schaduw. De huizen waren verwaarloosd, overal lag stof, en er was een grote fabriek. In het midden van het dorpje stond een huis, waar je omheen kon rijden. Het huis had geen tuin, het was geen plein ook, het was een soort vluchtheuvel eigenlijk maar dan met een huis erop. Er waren geen mensen te zien behalve een kleine vrouw in het zwart, met een heel raar gezicht. Dat hielp ook niet echt om het gezelliger te maken.

Vreemd genoeg stond het dorp niet op de wegenkaart die we gebruikten, ik heb nog maar zelden aan die naargeestige plek gedacht, en nu ik de plaats wil achterhalen merk ik dat bijna geen aanknopingspunten heb. Heel raar.

Tot zover mijn lelijkste plek ter wereld.

De lelijkste plek van Konstanz echter trekt aardig wat bekijks:de Seerhein-Ufer. Waar de Rijn het Bodenmeer uitstroomt, begint de Seerhein. Het is een hybride meer-rivier, die iets voorbij Konstanz weer uitwaaiert in een serieus meer, de Untersee, met uitstulpingen naar de Zellersee en de Gnadensee. Bij Stein am Rhein wordt de Rijn weer een gewone rivier.

De Seerhein vormde in vroeger tijden de natuurlijke noordgrens van de oude stad. De noordoever van de Seerhein was de uitgelezen plek voor fabrieken toen in de negentiende eeuw de industrialisering op gang kwam. Deze chemische fabrieken zijn nu afgebroken, de private grond ging over in de handen van de gemeente Konstanz, en op deze plek bouwt de gemeente nu nieuwe koopwoningen.

Nogal wat Konstanzers en Konstanz-bezoekers vinden de nieuwe huizen die er nu al staan foeilelijk. ‘Die dreckig-gelbe Haüser,’ zo heb ik ze horen omschrijven. Ze zijn inderdaad nogal modieus-kleurig, maar erger vind ik dat ze op zulke pietepeuterige kavels staan. Geen tuinen aan de voorkanten van de huizen, alleen een binnentuin, kortom, de toekomstige woonkazernes van de jaren veertig van deze eeuw. Schat ik.

Het grote pluspunt van dit alles is dat de noordoever van de Seerhein nu weer openbaar gebied is geworden. De boulevard is nog niet af, maar wordt al wel driftig gebruikt. Mensen kuieren er met hun hondje, hun kindje, hun hartelief, ze spelen petanque, of ze soezen in de zon op de trappen die naar de rivier leiden. Kinderen spelen, rennen en rolschaatsen. Zo wordt een lelijke plek vanzelf weer mooi. Als mensen er willen komen, is het meestal goed.

Teruglezend lijkt het wel alsof de gemeente Konstanz me sponsort: ‘Konstanz wordt zó mooi!’, analoog het gangbare gemeente-promo-proza in Nederland. Jaja. Op dit moment van de wedstrijd kan een potentieel aangename boulevard nog helemaal verpest worden. We hopen er maar het beste van.

P.S.: echt lelijke Seerhein-Ufer foto's heb ik ook. Watch this space.