wereldreis Kyoto Japan kersenbloesem

 

2 april: aankomst in Kyoto. Al onderweg in de trein naar ons (maanden van tevoren geboekte) verblijf zien we overal fruitbomen vol met kleurige roze bloesems. Prachtig om te zien! Ons verblijf, Hanakiya Inn, is een leuke, kleine ‘ryokan', een traditionele verblijfplaats, waarbij je lage tafeltjes hebt, een matje op de grond, alles in natuurlijke houtkleuren en zo. Gelukkig zijn de rijstpapieren wanden vervangen door steviger en dikker materiaal, maar het belooft wel een gehorig verblijf te worden. Er zijn drie kamertjes; wij hebben degene met het uitzicht op de tuin (al is die maar 1 meter diep, maar wel met stenen lantaarn. Japanners zijn gewend aan perfectie op de vierkante millimeter). Leuk!

 

De ryokan ligt in het centrum van de oude tempelwijk, en als we onze neus voor het eerst naar buiten steken is het nog net licht. Gauw naar een dichtbij gelegen tempel, en een oud straatje vol met traditionele huizen. San is nu al helemaal verliefd op de simpele, natuurlijke maar oh zo sierlijke details van de huizen.

Als we rond acht uur ‘s avonds willen gaan eten blijkt het meeste al dicht te zijn, maar we vinden toch een klein restaurantje voor een overheerlijke ‘ramen' - een maaltijdsoep van noodles met vlees en groenten.

Onze eerste avond in Japan is nauwelijks samen te vatten. Wat een heerlijke rust - niemand valt je lastig, de mensen die je aanspreekt zijn uiterst beleefd. Niemand spuugt op de grond, niemand maakt vreselijke geluiden. Beschaving! Heerlijk!

 

Als we ‘s avonds in de ryokan terugkeren maken we kennis met een Amerikaans echtpaar, dat in de kamer naast ons slaapt. Dave is een man die in Hawaii woont, en Engelse les gaf aan Japanners. Hij vertelt honderduit en weet ons in de ban te krijgen van zijn lyrische enthousiasme over Japan.

 

Drie april staat in het teken van tempels en bloesems! Onze ryokan ligt in Higashiyama Area, het centrum waar alle oude tempels van Kyoto liggen. Vergeven van de parken vol met bloeiende kersenbomen. Echt ontzettend uitbundig en fleurig bloeien de bomen. En een stralend zonnetje maakt het plaatje perfect.

We lopen nogmaals door Sannensaka Slope, een sterk dalend straatje vol met oude traditionele huizen en winkeltjes. San is helemaal verrukt en wil ons huis nu al zo Japans mogelijk maken. Ook ik vind het prachtig! Zo'n sierlijkheid met zo'n eenvoud weten te combineren. En alles in natuurlijke kleuren. Wauw!

Sandra spot in een steegje vier vrouwen in traditionele kledij. Kleurige kimono's met brede sjerpen, witgeschminkte gezichten, vuurrode lippen, zwart aangestipte wimpers, opgestoken haren met lange naalden erin. Direct staat haar camera paraat, en dat trekt ook de aandacht van de andere toeristen. In no time staan zelfs de Japanners allemaal de steeg in te gluren! En alle vooroordelen van fotograferende Japanners blijken waar te zijn. De vier dames keren direct rechtsomkeert bij zoveel aandacht. De meeste camera's geven het op, maar na een tijdje wachten komen de vier dames dan toch nog te voorschijn. Het zijn eigenlijk gewoon vier toeristen die zich voor de gelegenheid in deze kleding hebben getooid, en zijn verlegen van alle aandacht. Als ze de steeg verlaten zie ik dat ze zelfs van die houten sandaaltjes dragen. Ze zijn er duidelijk niet aan gewend. En eenmaal in de bredere straat trekken ze menig camera naar zich toe.

We hebben een brochure met daarin ‘Kyoto Walks', en we gaan naar Kiyomizudera: een tempelpark met veel bloesembomen. En in tegenstelling tot de drang tot herverbouwen van de Chinezen (de meeste Chinese tempels zijn uit 1980 of nieuwer) zijn de Japanners trots op hun historie en verleden. De tempels zijn eeuwenoud en goed verzorgd. Statige monumenten van donker hout, vergeven van de prachtige details. En dat in een prachtig roze omgeving door de kersenbloesems! Adembenemend! De camera's kunnen ons enthousiasme nauwelijks bijhouden. Yasawa Temple is er een goed voorbeeld van: overal dikke, donkere boomstammen met witte lampionnetjes erom. Vlakbij is ook een geisha-school.

De meeste Japanners zijn erg netjes, modieus en goed gekleed. Voorkomend en beleefd; wat een verademing na China (het verschil valt zo op!) Dames lopen steevast op hakken. 

Maruyama Park is beroemd in Kyoto: hier staat een eeuwenoude, enorme kersenboom. We moeten behoorlijk lang wachten voor we een plekje vinden waar we zelf ook kunnen poseren voor de boom; want ook bij Japanners is deze majestueuze boom favoriet. We rennen het park door, dat zich als een aaneenschakeling van fotogenieke ansichtkaarten presenteert. In het park staan vrijwel alleen maar kersenbomen; en ik denk dat ik nu weet waar het idee van ‘roze wolk' vandaan komt.

Hier en daar komen we Japanse vrouwen in kimono tegen. Stiekeme foto's (meestal bewogen of van veraf), en af en toe poseren de vrouwen een beetje terughoudend of giechelend. We vervolgen onze tocht door de parken, langs Yasaka Shrine en Chio-in temple.

Lunch halen we bij de supermarkt in de vorm van sushi of ‘steam buns'. Met pindarotjes als vaste snack erbij. Allemaal ontzettend goedkoop (vergeleken met Nederland). Met name sushi zal voorlopig onze vaste lunch worden.

Langs een riviertje - geflankeerd door de roze bloesembomen - smikkelen we onze lunch op. Veel Japanners hebben ook gekozen voor het gras onder de bomen langs de rivier.

Via de beroemde Heian Shrine komen we bij een crafts-centre, een gebouw van zo'n zeven verdiepingen waar je traditionele Japanse kunst kunt kopen (vergeven van de toeristen). San kan zich niet bedwingen en koopt een Yukata - een informele ochtendjas, die een beetje op een kimono lijkt.

We vervolgen onze wandeling langs een groot park met een paar kleine meertjes erin, waar we ook dames in traditionele kleding spotten. Het lijkt wel of de tijd hier heeft stilgestaan, al die eeuwen.

 

Vrijdag 4 april gebruiken we de helft van het geld dat de familie Thijssen ons heeft gegeven (voor ‘leuke dingen tijdens de reis'). We boeken een traditionele theatervoorstelling door Geisha's - compleet met theeceremonie. En zoals de Lonely Planet blijft hameren: Een geisha is een entertainer, een performer, muzikant, danseres, geen prostituee. Onze voorstelling is aanstaande zondag; en is alleen in de lente te zien. En dit alles in een van de oudste theaters van Kyoto. We hebben er nu al zin in!

Snel een convertor kopen die onze accu-oplader aan het Japanse netwerk kan koppelen, en we gaan naar Fushimi Temple. Dit is eigenlijk geen tempel, maar een complete berg, dat vergeven is van de oranje poortjes - ‘tori' -. De poortjes zijn zo dicht op elkaar gezet dat je eigenlijk door enorm lange gangen van oranje poortjes loopt. Wat een rare ervaring is. Sommige poortjes groot, andere klein, en naast de paden zie je hier en daar ook miniatuurtjes. Die zijn bedoeld voor wensen, of geluk, wijsheid en dergelijke. Ook staan hier en daar kleine shrines opgesteld, met vrijwel altijd een of meerdere beeldjes van vosjes erbij. Het bergcomplex is zo groot dat we hier de rest van de dag blijven, zo lang duurt onze grote wandeling door de poortjes, met de vele stops voor closeups van de nimmer ophoudende prachtige details.

Als we tegen zessen terugkeren in Kyoto stad, en onder het station een restaurantje uitkiezen, komen we Ian tegen. ‘Ah, you've found my favourite restaurant!' groet hij ons. Hij ziet er ongeschoren en bezweet uit van het fietsen. We eten met z'n drieen, erg gezellig, en hij bestormt ons met tips van waar het leuk of bijzonder is.

En dan nog even tegen een dichte deur van een 100-Yenshop aanlopen en we kunnen terug naar de ryokan.

 

5 april. Dat we in de toptijd voor Japan zijn aangekomen blijkt uit de moeite die we moeten doen om een hostel in Hiroshima te vinden. Uiteindelijk vinden we 1 nacht in Hiroshima; de tweede zullen we moeten omreizen en slapen in Osaka, zo weinig ruimte vinden we beschikbaar. Maar het is gelukt, dus de tweede dag van tempels en bloesems kan beginnen.

De bus in. In Japan stap je achterin in, en betaal je als je - voorin - uitstapt. Gelukkig worden de haltes ook in het Engels weergegeven op de displays, want het gemompel van de witgehandschoende buschauffeurs is niet te verstaan.

Op naar de Tempel van de 1000 Buddha's. Dit is Japans' grootste houten gebouw - meer dan 100 meter lang! Binnen wordt je langs de zijkant van voor naar achteren geleid, en je kunt dan niets anders dan je vergapen aan de eeuwenoude beelden die rijen dik staan opgesteld. De zes achterste rijen zijn in principe steeds dezelfde manshoge beelden van een soort krijger met zes armen. Vooraan staan de hoofdbeelden,, gebaseerd op Japanse interpretatie van oude Indische godenbeelden. En dat honderd meter lang dicht op elkaar. De tempel zelf heeft nog steeds rijstpapieren wanden, die je kunt verschuiven.

Daarna met de bus naar Golden Pavilion Temple, een oud, gouden geschilderd tempeltje dat eigenlijk aan de rand van een meer ligt. En dat leent zich werkelijk uitstekend om een weerspiegeling in het water van de tempel te krijgen. Geweldig sprookjesachtig, maar zo druk met toeristen! Ook voor Japanse toeristen is de kersenbloesemtijd DE tijd om erop uit te gaan, en Golden Pavilion Temple is een gewilde locatie.

Na onze sushi-lunch gaan we naar Ryoanje Temple; een zentuin. En de tuin, ter grootte van een tennisveld, dat bestaat uit niet veel meer dan een paar rotsen met aangeharkt grint, heeft een rare, bijna hypnotische werking als je er even in staart. Erg rustgevend - had ik niet verwacht! Erg opmerkelijk is dat een maquette van de zentuin is gemaakt, speciaal voor blinden.

San Jushangen-do is de volgende op de lijst, waarvan Ian zei dat dit een van de mooiste tuinen is, met meertjes erin. Het is druk, en we schuifelen een beetje tussen de mensen door, genietend van de uitbundige bloesems. We komen een hele groep dames in traditionele kledij tegen, dat enthousiast voor ons poseert. Maar als er een aantal lompe (oosteuropese?) mensen bij gaan staan, is de lol er al gauw af.

Dan, aan de rand van de stad, naar Hirosawa-no-Ike Pond, een meertje uit 968 (meer dan 1000 jaar oud dus!), dat ook beroemd is vanwege de kersenbomen die rond het meertje staan. Fijn om even niet in de drukte te zijn. Op het paadje langs het meer komen we een tiental verlaten kinderschoenen tegen - onder de modder - en zo'n tweehonderd meter verderop blubberen een aantal kinderen lekker door de smurrie.

We beeindigen onze tempel - en bloesemdag in Arashiyama - een wijk die vol staat met bamboebossen. Bamboe is gras... maar dan zo'n veertig meter hoog en zo dik als je bovenbeen! Sommige bamboebossen zijn zo dichtbegroeid, dat het behoorlijk donker kan worden. San raakt in gesprek met een paar dames in traditionele kleding, die het poseren nog niet beu zijn. De Japanse dame kent Holland wel - tulpen toch? Ze heeft een mooi witgeschminkt gezicht,m aar haar vuurrode lippenstift laat erg af op haar - nu even vuurrode - tanden. 

We kiezen een weg die steil omhoog klimt, naar de rivieroever. Daar zien we tientallen traditionele bootjes (voortgeboomd door Japanners voor toeristen) over het water. Schilderachtig!

Nog een korte blik door een - erg drukke - straat die beroemd is vanwege de vele Geisha's, en dan terug naar de moderne wereld. Bic Camera is een groot warenhuis vol technologische hoogstandjes. En dan terug naar huis... het harde matje wacht.

 

Zondag 6 april begint met de zoektocht naar de antiekmarkt. We lopen langs de rivier die door Kyoto stroomt, en daar zien we veel roofvogels. Midden in de stad! We komen een paar kraampjes tegen, maar dat stelt niet zoveel voor. Food Market is wel erg leuk! Het is een grote, lange overdekte straat met aan twee kanten de raarste eettentjes, voedselstalletjes en al het andere dat je kunt bedenken dat met eten te maken heeft. Proevend, proberend en fotograferend gaan we langzaam alle stalletjes af. Met handen en voeten proberen we erachter te komen wat het allemaal is. De Japanse keuken is veel uitgebreider dan je denkt, en echt enorm lekker. Niet scherp; het zit ‘m in de details van de smaak. Heerlijk!

Na de Food Market nemen we de bus naar een kleiner riviertje, waar kersenbomen omheen staan. Dit is het begin van de ‘Philosofer's Walk', een wandeling langs allerlei stroompjes en riviertjes door het oude deel van Kyoto. Met de onafscheidelijke bloeiende kersenbomen aan weerszijden van de riviertjes. En het is druk langs de riviertjes, maar zeker de moeite waard.

Rond half vier ‘s middags verlaten we de riviertjes en gaan naar Gion, de geisha-wijk, voor onze traditionele theatervoorstelling door Geisha's - compleet met theeceremonie. En het geld van de Family Thijssen blijkt goed besteed: het is erg, erg leuk!

De theeceremonie: iedereen gaat aan lange tafels zitten, een geisha dekt de tafel met allerlei gebaren en manieren, en gaat dan thee halen bij de hoofdgeisha. Deze dame is als een van de weinigen enorm opgemaakt, dus hoe ze nog iets kan zien tussen al die flitsen door is me een raadsel. De  ‘Grote Grijze Geitenbrij-Geisha kijkt in ieder geval onverstoorbaar bij het inschenken van de vele gekleurde Japanse theekopjes, waarvan je,  tot grote vreugde van San, het onderbordje mag houden. Het gekleurde ding wordt netjes ingepakt in rijstpapier. Later gooien we de bordjes weg... ze halen het niet bij andere bordjes die San gevonden heeft.

 

Dan is het de theaterzaal in, en al snel gaat het grote rode doek op. Aan elke zijkant naast het centrale toneel zitten zo'n tien geisha's met chinese snaarinstrumenten. Niet versterkt, maar met z'n twintigen kunnen ze de zaal wel vullen. Vanaf de zijkanten komen dan twee rijen geisha's op, en zingend en dansend begint het spektakel.

En al versta je er geen klap van, het is wel erg indrukwekkend om zoiets een keer mee te maken. Tijdens de voorstelling komen alle vier de seizoenen langs (witte winter, roze kersenbloesems, groene zomer, bruine herfst) , en er speelt zich ongetwijfeld een liefdesdrama af. Alles is minutieus, de kleding, de houding, de decorstukken, de timing, alles. Als ik me niet meer kan bedwingen en snel twee foto's schiet staat er dan ook meteen een dame naast me, die me weerhoudt een derde te nemen. Cultuurbarbaar, maar San is wel blij met de foto's.

De voorstelling duurt zo'n twee uur, en bij het slotstuk dansen er zevenendertig geisha's op het toneel. Echt geweldig; aanrader!

Daarna struinen we door de rest van Gion, een doolhof van vele kleine straatjes met oude houten huisjes. Maar omdat we het eten hier te duur vinden, lopen we toch een andere kant op. De Lonely Planet adviseert een paar tentjes, maar we kunnen er geen vinden (kaart te schematisch). Maar als we dan toch maar een plekje uitzoeken, blijkt dat we bij Santoka terecht gekomen zijn; LP's favoriet! En inderdaad; heerlijk eten: San kan zich geen lekkerder Miso-soepje herinneren!

En dan terug naar de ryokan. Morgen naar Nara, een oude tempelstad.