Op mijn laatste ochtend in Chiang Mai loop ik door een steeg naar een winkel voor mijn ontbijt. Kinderen op weg naar school, de fruitstal, honden met elkaar in de weer. Eenzelfde gevoel als vorig jaar bekruipt mij weer; ik wil niet weg. Dit is mijn tweede bezoek aan de stad en dat voelt als het aantrekken van een oude schoen. Je vraagt je af waarom je ooit nieuwe hebt aangetrokken.

Er is iets met Chiang Mai waardoor ik me er ontzettend thuis voel. Dat zouden misschien de vele tempels kunnen zijn; in iedere straat zijn er minstens drie. Of de gemoedelijkheid van de mensen hier. Chiang Mai is de tweede stad van het land maar voelt heel anders dan Bangkok, het is eerder een uit de kluiten gewassen dorp. Het zou misschien ook de mooie omgeving van de stad kunnen zijn. Olifanten, bergvolkeren, watervallen, de goude driehoek of de hoogste berg van Thailand bezoeken; het is allemaal mogelijk vanuit Chiang Mai. Of het kan ook het goede winkelaanbod in de stad zijn. De nachtbazaar en de Sundaymarket hebben iets voor iedereen en zelfs als je niets koopt zijn het gewoon fijne plekken om rond te slenteren. Ook de relaxte reggea backpacker bars in de stad zouden kunnen bijdragen aan mijn gevoel van thuishoren hier.

Maar de echte reden waarom ik hier niet weg wil is in geen enkele reisgids of website te vinden; een Thaise vrouw genaamd Mim. Zij heeft een kleine homestay in een achterafsteegje in het centrum van Chiang Mai. Bij haar thuis heeft ze plek voor een handvol reizigers en geeft ze zo nu en dan kooklessen voor wie dat wil. En ook die kooklessen zijn kleinschalig; ze heeft een maximum van vier personen per les, waar andere scholen in Chiang Mai een minimum van vijftien hebben.

In haar huis kun je gewoon eindeloos in haar woonkamer of tuin hangen, net als thuis eigenlijk. Je maakt een wandeling met haar hond of drinkt bier met haar en de andere gasten totdat je zin hebt om te gaan slapen. Er zijn ook mensen die weken of maanden bij haar verblijven en een cursus yoga of thaiboxen in de stad volgen. Maar je mag ook slechts een nachtje blijven als je haast hebt. Het mag allemaal bij haar in huis en dat voelt al snel als thuis.

En dan is er nog iets waardoor je niet meer weg wilt; Mim kookt iedere avond een heerlijke maaltijd voor haar gasten. Een curry, geroerbakte groenten en vis of vlees verschijnen in schalen op haar tafel. Iedereen schuift aan en met elkaar glijdt de avond weg. Iedere maaltijd in een restaurant is een teleurstelling na Mim's avondeten, ook al is het restaurant nog zo goed.

Weggaan bij haar voelt dan ook echt als het verlaten van een huis en ik kan het niet laten te denken dat ik weer terug zal komen, net als vorig jaar.

Vorig jaar heb ik over Mim en haar homestay gehoord van een andere reiziger. Op die manier komt ze aan haar gasten; mond-op-mond reclame van reizigers onderling. Zo wil ze het ook graag houden. Wie niet bereid is zichzelf open te stellen en niet geinteresseerd is in anderen, komt er bij haar niet in. Wie graag alles uit de Lonely Planet-bijbel of van internet wil doen, mist zo vaak mooie toevallige dingen. Dus ook hier op deze website geef ik je geen adres, e-mail of telefoonnummers van Mim. De beste reizigersgeheimen vindt je nog altijd op reis zelf door met anderen te praten en jezelf open te stellen voor nieuwe dingen. En zo vindt je dan soms ineens een thuis weg van huis.