zwemmen natuur wandelen wijngaarden quercy lot speleologie Célé

 

De Quercy is tamelijk onbekend maar verdient beter. Het is de oude naam van de streek ten oosten van  het stadje Cahors, hoofdplaats van het département Lot. Voor wie zelfs de naam van dit departement onbekend is, even een korte geheugensteun.

Frankrijk telt een aantal regios, die zijn onderverdeeld in departementen die elk een eigen bestuur hebben. Eén van die regio's is de Midi-Pyrenées, met als meest noordelijke departement de Lot, ingeklemd tussen de overbekende Dordogne in het westen en de Aveyron in het oosten.

Cahors is het bekendst om de Cahorswijnen, maar daar wil ik het nu niet over hebben. Wel belangrijk is te weten dat Cahors ook een scheiding markeert in het landschap: westelijk van de stad is het landschap glooiender en vindt men langs de rivier de Lot ook verreweg de meeste wijngaarden. Oostelijk van Cahors daarentegen wordt het landschap ruiger en kun je merken dat dit een aanzet vormt naar het Centraal Massief (dat overigens nog een kleine 200 km verder ligt).

Dit gebied nu wordt de Quercy genoemd en beperkt zich niet alleen tot het departement Lot maar strekt zich ook nog voor een deel uit in de Aveyron.

De Quercy is van oorsprong een hoogvlakte, bestaande uit zeer kalkrijke rotsen, causses genaamd, waar in de loop van miljoenen jaren riviertjes en beekjes hun beddingen hebben ingesleten. Het is een arm gebied, dat oorspronkelijk bevolkt werd door boeren met hun schapen en geiten. De terreingesteldheid leende zich niet voor grootschalige landbouw, de bodem leende (en leent) zich nauwelijks voor akkerbouw en intensieve veehouderij. De rivier de Lot die de streek doorsnijdt heeft langs de oevers wijnbouw, mais- en tabaksteelt. De dorpjes zijn dan ook klein (Cahors, de hoofdstad, telt slechts 23.000 inwoners), maar juist dat kleine maakt ze zo aantrekkelijk. Geen massatoerisme, noch in de dorpjes, noch op de wegen. Ontdek je plekje is nog volop mogelijk, want de Quercy is één van de dunst bevolkte delen van Frankrijk en kent dientengevolge talloze plekjes die nog door werkelijk niemand ontdekt zijn. Saai? Nee, juist niet. Wie van natuur houdt haalt hier zijn hart op; wandelaars zijn méér dan welkom door een goed net van gîtes d'étappe, gewone gîtes, chambres d'hôte (zeg maar B&B). En elk dorp of gehucht heeft kleine restaurantjes waar voor 9 - 15 euro van een goede maaltijd kan worden genoten. Mét - natuurlijk - wijn. Eén van die gehuchtjes is Crégols, ca. 30 km ten oosten van Cahors langs de Lot. Daar zijn wij jaren geleden neergestreken. Het dorp zelf telt ca. 80 inwoners en is geen voorbeeld van bruisende activiteit (er is zelfs geen kroeg)  maar vanuit dit plaatsje schrijf ik de verhalen waarvan dit de eerste is, vandaar de titel.  

Is de Quercy alléén maar natuurbeleving? Nee, er is meer te doen. De Lot, en haar belangrijkste zijrivier(tje) de Célé, zijn een bron van andere genoegens. De Lot is een vrij brede rivier, bevaarbaar voor grotere plezierjachten die overigens dan wel regelmatig sluisjes moeten passeren.  De plezierjachten zijn te huur; zelf hebben we het plan om dat ook eens te doen omdat we "onze" Quercy ook wel eens vanaf het water willen beleven.  Maar een andere vorm van waterrecreatie is het zwemmen in de rivier  (er zijn veel kleine strandjes), of - en dat doen we ieder jaar weer wegens enorm succes - we huren een kano en zakken de Célé af. De Célé is gewoon prachtig; bochtig, niet al te diep, smaller dan de Lot en met werkelijk talloze kleine strandjes waar je kunt afmeren om in de zon te bakken met de  picknickmand binnen handbereik om vervolgens wat te zwemmen of te pootjebaden. De Célé is géén Ardeche: geen woest stromend water met watervallen en andere obstakels, nee, gewoon een prachtig riviertje waar het ook (of misschien: juist) met kleine kinderen prettig varen is. Waar de Célé in de Lot uitstroomt ligt het historische stadje St. Cirq Lapopie, maar daarover een volgende keer.

Het rotsplateau waarop de Quercy ligt ("Causses du Quercy") is enkele honderden vierkante kilometer groot en oogt massief, maar is dat niet. Spleten, nissen, spelonken grotten, de streek staat er stijf van. Speleologie is dan ook goed mogelijk, diverse bedrijven specialiseren zich er in. Voorwaarde is dat je niet bang bent. Ooit heb ik in een vlaag van zelfoverschatting onder begeleiding letterlijk de sprong in het duister gemaakt, maar ik moet toegeven dat er één moment was dat ik wist wat claustrofobie inhield. Overigens, wat mij betreft was het voor herhaling vatbaar want het is toch wel een aparte belevenis!