Een hotel in Kashgar

door mirka op donderdag 13 augustus 2009

Kashgar, China

Ik zit naast het open raam uitkijkend over de grachten van Amsterdam. We zijn terug. Al een paar weken inmiddels. Na een laatste week in Tokyo vlogen we terug naar Nederland. Het was een vreemde thuiskomst: een dag na aankomst overleed onze oude hond omdat hij zich te veel had ingespannen bij zijn blije begroetingen. Dat was het dan. Nog geen week later zat ik weer tot over mijn oren in een nieuwe project. Twee weken later waren de reisherinneringen al enigszins vervaagd. Nu de videoportretten nog monteren. Er zitten absurde gesprekken tussen, van een Iranese make-up artieste die me na het gesprek omtoverde in een vrouwelijke drag queen, via de kapper in Kars die verteld over een...

Van Shanghai naar Osaka op de Love Boat

door mirka op donderdag 30 juli 2009

Shanghai, China

Door overmatig lamlendig rondhangen in Kirgizië en China is ons visum voor Rusland reeds lang verlopen en kunnen we niet meer naar Vladivostok. Vrij vervelend. Maar geen man overboord: we gaan naar gewoon maar naar Tokyo, met de boot.Ik zit in op een comfortabele zalmroze bank, uitkijkend over niets dan water en mist. Gisteren zijn we aan boord gegaan van de Suzhou Hoa, een versleten, Japanse versie van de Love Boat, compleet met bruingetinte spiegelwanden, grote lila fauteuils, verkleurde slingers aan het plafond en plastic boeketten op de tafels. Het Chineze personeel ziet er uit alsof ze zo uit de tv serie zijn gestapt: alle mannen strak in pak: wit overhemd en vers gesteven...

Met de trein naar Xi'an

door mirka op donderdag 30 juli 2009

Lanzhou, China

Treinreizen is steeds minder in trek bij Chinezen, reizen per vliegtuig wordt namelijk steeds goedkoper. Waar je vorig jaar nog drie dagen van te voren een treinkaartje moest aanschaffen is het nu geen enkel probleem om een dag van te voren nog aan een kaartje te komen. Er zijn veel verschillende opties om met de trein te reizen in China, voor de nacht zijn er luxe Soft Sleepers, net iets minder luxe Hard Sleepers, Soft Seats of Hard Seats. Vandaag hebben we gekozen voor de Hard Seats, de simpelste optie. Langzaam maar gestaag slingert de trein door de bergen van de Chinese Shanxi provincie. We zijn op weg naar Xi’an, een rit van acht uur vanaf de grauwe stad Lanzhou. Bij vertrek...

De Lada

door mirka op dinsdag 21 juli 2009

Karakol, Kirgizië

Naïef als ik was dacht ik jaren lang dat er in de Russische Ladafabriek slechts een enkel type Lada is ontworpen, die vervolgens jaren lang in verschillende kleurtjes is uitgebracht. De lente van 1980 was blauw , de herfst van 1981 vaal bruin, winter 1982 roze, et voila, er komt vanzelf wel variatie in de handel. In Centraal Azie leert de naïeveling beter weten. Turkmenistan, Oezbekistan en Kirgizië zijn ware paradijzen voor de Lada liefhebber. We zijn door een onmogelijke hoeveelheid Lada’s vervoerd: van de simpele ouderwetse Lada zoals men ‘m kent van de plaatjes, Lada minibusjes en Lada stationwagons tot de 4x4 Lada. Elke rit in een Lada was een klein...

De Zeppelin Bar

door mirka op dinsdag 21 juli 2009

Bishkek, Kirgizië

Aangekomen in de hoofdstad van Kirgizië, Bishkek, smachtten we naar live muziek en bier. In welke vorm dan ook, maar als het even kon het liefst toch wel een Russischtalige punkband. Klein puntje: het was dinsdagavond en Bishkek is niet zo groot dat er elke avond een nieuw muzikaal wonder voor je klaar staat. We besloten een poging te wagen in Zeppelin, volgens iedereen DE plek voor live muziek, zelfs op dinsdagavond. De taxi (yep: een Lada) zette ons af voor het kleine etablissement net buiten de stad. Er waren misschien twintig mensen aanwezig in de bar. De lichtjes van de discobol zwaaiden wild heen en weer over een bijna lege dansvloer. Drie dronken Kirgiziërs probeerden...

Nachtelijke rit naar Bishkek

door mirka op vrijdag 26 juni 2009

Bishkek, Kirgizië

Kirgizië is een klein, bergachtig landje ingeklemd tussen China, Uzbekistan, Kazachstan en Tajikistan. Het land staat bekend om niets bijzonders – zelf beweren ze graag dat ze bekend staan om hun prachtige natuur – maar zeg eerlijk: wie weet dat er een land bestaat wat Kirgizie heet, prachtige natuur heeft en ergens ver weg ligt, ingeklemd tussen giganten van landen? Toch verdient het land bekendheid met haar bergen, meren en uitgestrekte grasvlaktes. Met onze aankomst in Kirgizië verruilden we de dictatorlanden voor een sproojesland, waar de mensen aardiger, de lentebloesems voller, het gras groener en de bergen imposanter waren. Niet dat we daar de eerste avond...

Busladingen Franse toeristen in Bukhara

door mirka op dinsdag 16 juni 2009

bukhara, Oezbekistan

Met de trein doorkruisen we de glooiende heuvels en dalen van Uzbekistan en Kazachstan. Hier groeien zo mogelijk nog meer papavers dan in de woestijn in Turkmenistan - zelfs de daken van de huizen zijn met de rode bloemen bedekt. De trein zou, volgens de Lonely Planet de beste van het land zijn met interieur zoals in een vliegtuig. Waarschijnlijk bedoelden ze hiermee: het interieur van een oude Russische jet: de trein stamt uit het Sovjettijdperk. Gordijntjes die ooit blauw zijn geweest zijn nu vaalwit en gerafeld, de bekleding van de stoelen is zodanig versletend dat de vulling uit de zittingen puilt en in de wagon hangt een permanente zweetvoetenlucht. Om dat te verhelpen komt eens in...

Snickers zijn goud waard in Turkmenistan

door mirka op zaterdag 6 juni 2009

Mary, Turkmenistan

In Turkmenistan zijn bruiloften extreem belangrijk. In een stadje als Mary zie je als achteloze voorbijganger op z'n minst vier bruiloften per dag. Enorme stoets van auto's rijden toeterend door de straten, de voorste auto uitbundig versierd met slingers in hartvorm en een enorme pluche beer vakkundig vastgetaped op het midden van de motorkap. Over het algemeen duurt een bruiloft een week en worden gedurende deze week meer dan vijfhonderd gasten uitgenodigd. Op de trouwdag zelf staan deze vijfhonderd Turkmenen te hossen onder tl-licht in een met slingers en balonnen versierde feestzaal. Wodka vloeit rijkelijk en het feest gaat door tot diep in de nacht. In een dorp maak je zo'n bruiloft...

Werken in Turkmenistan

door mirka op zaterdag 6 juni 2009

Mary, Turkmenistan

Het was moeilijk te geloven dat we door een woestijn reden, van Ashgabat naar Mary. Zo ver het oog reikte groeiden papavers zo groot als vuisten. Families zetten hun Lada's langs de weg om tussen de rode bloemen te kunnen picknicken. Ook onze chauffeur zette de 4x4 Lada stil, met wodka en komkommers vierden we de veertigste verjaardag van onze gids. Mary zelf was niet meer dan een slaperig provinciestadje met een paar Sovjetwijken en twee misplaatste marmeren kolossen in de stijl van Ashgabat. We reisten naar het stadje om Angie te ontmoeten, een vriendin uit Los Angeles. Angie geeft Engelse les in een klein dorp in Turkmenistan. Ze is niet de enige Amerikaan in het land: een groep van...

Welkom in Turkmenistan: Ashgabat

door mirka op zaterdag 23 mei 2009

Ashgabat, Turkmenistan

Een dikke mist verhulde de bergen tussen Iran en Turkmenistan. De statige, uit marmer opgetrokken grenspost leek te zweven in een wit niemandsland. We waren welkom in Turkmenistan, het verkrijgen van een visum was geen probleem. Een gids was echter verplicht, van begin tot einde. Al bij de grens werden we opgewacht door een dikke zwetende pad die ons grijnzend welkom heette in Turkmenistan. In het voorportaal van het gebouw wachtten we samen op een bus naar de Turkmeense hoofdstad: Ashgabat. Bus na bus verdween in de mist, mensen kwamen en verdwenen, maar onze bus liet op zich wachten. Totaal verkleumd stapten we na uren wachten in een minibus. In een slakkengang werden we door de mist de...

Gastvrijheid in Iran

door mirka op zaterdag 23 mei 2009

Mashhad, Iran

Het is middernacht. Na een absurde dag zijn we door onze taxichauffeur, Nasser, afgezet bij een motel langs de snelweg van Mashhad. We zijn gebroken: Nasser bood ons aan samen iets te gaan eten, waarna we op mistereuze wijze terecht kwamen in zijn huiskamer, te gast bij zijn familie. De hele avond hebben we ze mogen verblijden met ons gezelschap. In eerste instantie alleen zijn vrouw en dochter, maar al snel kwamen ook neven en nichten binnenvallen. Vier uur lang ondervroegen de mannen Harmen (nee, inderdaad niet mij) over zijn werk, wanneer we kinderen zouden krijgen, of we Iran leuk vonden, over ons geloof (leg maar eens uit dat je agnost bent) en hoe lang we al getrouwd waren. Ik...

Tip: Café 78, Teheran, Iran

door mirka op zaterdag 23 mei 2009

Het centrum van Teheran is verdeeld in een noordelijk en zuidelijk deel. Het zuidelijke deel is ouder, conservatief en arm. Het noordelijke deel is moderner, progressief en rijker. In het noorden zijn de universiteiten gevestigd, wonen de kunstenaars en vind je de betere galeries en cafés. Een van deze cafés is 78, geëxploiteerd door de Iraanse fotografe Mehrva Arvin.

Mehrva woonde jaren lang in Amerika, maar keerde uiteindelijk terug naar Iran. Bij gebrek aan een goede plek om overdag de krant te lezen, koffie te drinken of vrienden te ontmoeten opende ze zelf maar een café. 78 is een van de meest populaire ontmoetingsplekken voor kunstenaars, studenten en schrijvers. In de kelder van het café is een kleine galerie gevestigd, in heel Iran geroemd om de goede hedendaagse tentoonstellingen. De galerie is niet altijd geopend: de Iraanse overheid sluit zo nu en dan de deuren als ze een expositie als te expliciet beoordeelt.

Mehrva is waarschijnlijk de gezelligste Iranees die we hebben ontmoet. Met veel moederlijke liefde ontfermt ze zich over elke verloren ziel die haar café binnen treedt. En dat zijn er nogal wat. Jonge Iranezen daten stiekem in Mehrva's café, fotografen komen bij haar langs om ervaringen uit te wisselen en hipsters dragen hun hoofddoek zo ver mogelijk achter op hun hoofd terwijl ze hun alcoholvrije biertjes drinken. Ga naar café 78 als je wilt weten hoe jong, progressief Iran leeft.

Café 78 is gevestigd aan de Aban Straat.

Iran

door mirka op donderdag 7 mei 2009

Teheran, Iran

De dag dat wij de grens van Turkije naar Iran zouden gaan oversteken waren wij toch lichtelijk nerveus. We verdeelden netjes de enorme hoeveelheid camera’s over verschillende tassen en schoven onze net-niet-plastic trouwringen om de vingers. Speciaal voor Iran had ik mijn enorme sjaal, een potloodventer-trenchcoat en bonte bloemetjesrok uit de kast gehaald. Waarschijnlijk was ik, in mijn Iran-proof outfit, het beste te omschrijven als een bolle westerse zigeuner. Het regende hard, Oost Turkije was gehuld in een dichte mist. Met al onze bagage hobbelden we door de lege straten. We zwaaiden onbeholpen naar de kapper, die net zijn winkel opende, en de vroege straatvegers die bedeesd...

Kars

door mirka op zondag 26 april 2009

Kars, Turkije

Kars is een stadje in Oost Turkije, tegen de grens van Christelijk Armenië en Georgië en op een steenworp afstand van streng Islamitisch Iran. Het was een van de steden waar ik tijdens mijn reis het meest naar uitkeek. Achter het kleine provinciestadje gaat een enorme geschiedenis schuil. Geen stad is door de eeuwen heen zo vaak veroverd als Kars. Talloze religies hebben de revu gepasseerd en het heeft absurde schommelingen in bevolkdichtheid gekent door migraties van Turken, Armenen en Russen. De stad heeft altijd op een, vooral voor handelaren, strategische plek gelegen. Het was de connectie tussen oost en west, maar ook het noorden (Rusland) en zuiden (het Midden Oosten)....

Dichte mist in Sumela

door mirka op zondag 12 april 2009

Trabzon, Turkije

Mist hangt als een deken over de bergen. Vanuit onze bungalow zien we niets dan wolken en een enkele vage schim van een boom. In de verte horen we schoten. Voor de deur ligt een zwarte zwerfhond. Het is koud, ik heb mijn fauteuil pal naast de houtkachel gezet en een gebruik mijn hoofddoek nu maar als sjaal. We zijn de enige gasten in Sumela, een bergdorpje in de Zwarte Bergen, Oost Turkije. We aten ’s middags in het Lynchiaanse restaurant aan de voet van de berg. Het voltallige keukenpersoneel schaarde zich rond de kachel midden in het restaurant. Wij vernikkelden van de kou en besloten na het eten de bungalow niet meer uit te komen. Het restaurant sloot om een uur of drie, de...

Istanbul: Sulukule

door mirka op zaterdag 11 april 2009

sulukule, Istanbul, Turkije

In Istanbul was ooit een wijk waar muziek werd gemaakt, werd gedanst en waar altijd leven op straat was. De huizen waren kleurrijk en de mensen blij. Als je zin had in een feestje moest je daar heen. Zo vertellen de meeste inwoners van Istanbul over Sulukule zoals het, behoorlijk geromantiseerd, tot een paar maanden geleden geweest is. Volgens Sulukule bewoners zelf was de wijk het hart van de Roma bevolking en waren de bewoners de enige echte directe afstammelingen van de Egyptenaren die al muziek makend Oost Europa in trokken. Sulukule bestaat niet meer. Zoals het verhaal gaat verklaarde Istanbul de wijk niet passend in het straatbeeld van de stad. Het moest worden gesloopt....

Belgrado

door mirka op zaterdag 11 april 2009

belgrado, Servië

Wat we van Belgrado konden verwachten wisten wij niet. De reis per trein door Servië beloofde niet veel goeds; het platteland oogde straatarm. We doorkruisten weiland na weiland, onderbroken door een enkel onverhard landweggetje of eenzame boerderij. Stiekem verwachtte ik een ultiem Oostblokland, zo een waar iedereen in een stinkende Lada rijdt en elke avond koolsoep op het menu heeft staan. We zouden pas ’s avonds laat aankomen en dat idee stond me helemaal niet aan. Het stuk wat we moesten lopen tussen het station en het hostel beloofde niet veel goeds: het was een treurige straat. Halverwege torenden aan weerszijde twee gigantische uitgebrande skeletten van kantoorgebouwen...

Het begin: met de trein naar Belgrado

door mirka op zaterdag 4 april 2009

Wenen, Oostenrijk

Drie dagen geleden vertrokken we met de trein vanuit Amsterdam op weg naar Vladivostok. Erg ver zijn we in de afgelopen drie dagen nog niet gekomen. Om precies te zijn: we zitten op het moment in een trein die stil staat ergens midden in Servië, met uitzicht over een dampende vuilnisbelt. Op weg naar Belgrado. Het is fijn in de trein. Uren en uren al glijdt het zelfde landschap voorbij terwijl de trein in een slakkengangetje Servië doorklieft. Graslandschap zo ver het oog reikt. De vrouw naast mij in de trein breidt lichtblauwe babykleertjes terwijl ze een handboek over paragliding doorneemt. Ik wacht op een verandering in het landschap, maar vooralsnog zijn het enkel de mensen...