Het is koud in huis als we terugkomen van 21 dagen heet en vochtig Vietnam. Als de auto leeggeruimd is en we beginnen aan het opruimen van de rugtassen, meldt manlief zich ziek. Ik moet even liggen zegt hij, en na een langdurig toiletbezoek kruipt hij inderdaad onder de wol in zijn eigen bedje. Gelukkig dat dit onderweg niet is gebeurd. Ik heb onderwijl heerlijk de ruimte om alles op te ruimen, de eerste vakantiewas te draaien, rugtassen schoon te maken en de post door te nemen. Het voelt heerlijk om alles, wat in het mooie bijzondere Vietnam is geweest, weer in mijn handen te hebben. Mijmeren bij het theesetje dat we hebben gekocht in Hanoi, de stad waar we van zijn gaan houden. Prachtig om te zien en reuze spannend om ertussendoor over te steken: de duizenden brommertjes in deze stad, die véél goederen of mensen kunnen vervoeren. Of de lappen stof die we in Mai Chau hebben gekocht voor de schoonzus die zo van quilten houdt. Ik laat ze nog een keer door mijn handen glijden. Wat was het bijzonder om tussen de rijstvelden door te lopen en je te verbazen over het feit dat mensen hier in deze extreme vochtige warmte kunnen werken. Stilstaan kost me al moeite. Nu weer thuis geniet ik er alsnog van, door de herinneringen die de lappen stof bij me oproepen.

Wanneer geniet je het meest van verre reizen naar tropische oorden? Van de voorpret, van het reismoment zelf of van het thuiskomen en de napret. Voor mij geldt absoluut het laatste. Alle indrukken die ik tijdens het reizen opdoe, het lijkt of ik ze niet direct kan verwerken. Het is zoveel, en ik moet zoveel emoties van de mooie natuur, de bijzondere omstandigheden maar vooral van de armoede die we zien verwerken, dat genieten het verkeerde woord is. Dat genieten begint thuis, als alles langzaam in mijn hoofd weer teruggedraaid en verwerkt wordt. Ik vind de ketting in een zakje die ik kocht op de markt in Bac Ha .

We reizen met de lokale bus vanuit Lao Cai. Op de heenweg een redelijk grote bus, op de terugweg een 10 persoons-busje die zijn langste tijd heeft gehad en die steeds weer stopt om mensen op te pikken. Op de markt de lokale vrouwen die hun zelfgemaakte waren komen verkopen. Als ze moeten plassen, stappen ze een paar meter terug van de verkoopplaats, gaan iets wijd staan en hun wijde lange rokken verhullen de straal urine. Als ze weglopen zien we waarom ze dus even afstand namen.

De tas die ik kocht in Sapa doet mij terugdenken aan de treinreis van Lao Cai terug naar Hanoi. In Sapa kopen wij vouchers voor een luxe coupé, omdat we geleerd hebben van de heenreis. Met een taxi reizen we naar Lao Cai. Aangekomen op de trappen voor het treinstation stapt een Vietnamese meneer op ons af en vraagt of wij tickets hebben. Jazeker, dat is al in orde. We moeten met hem meekomen. Op de trap zit meneer 2 met een soort sigarendoosje op zijn schoot. Meneer 1 vraagt om onze tickets en geeft ze aan meneer 2. Die ruilt de vouchers om voor treintickets die er net zo uitzien als de tickets die wij kochten op de heenreis, bij het loket. Dus dat schept vertrouwen. Ik protesteer nog even in het engels want we hebben betaald voor een  "wooden" cabin hebben. Yes, yes, it's ok, roept hij ons toe. We vertrouwen op het systeem in dit land dat zo eenvoudig lijkt en is, en het klopt. We hebben onze "luxe" cabin.