Ik kreeg een raar gevoel in mijn onderbuik en tegelijk een brok in mijn keel. Wat is dit toch een mooi land dacht ik hardop, terwijl het mysterieuze groene oerwoud, de kleine houten huisjes en de oneven zandwegen steeds groter werden. Het vliegtuig landde en ik begroette Mama aisa, moederaarde van Suriname.

"Ik zie palmbomen mama!" riep Rashan."Ik zie ze ook lieverd, mooi hé?" antwoordde ik. Ik voelde zijn opwinding en verwondering en realiseerde me dat ik precies hetzelfde heb gevoeld, toen ik hier als zeven jarig meisje met mijn moeder en twee zusjes aankwam. Twintig jaar later ben ik hier weer maar nu als volwassen vrouw en moeder van een zoon die bijna net zo oud is als ik toen was. Hand in hand stonden we voor het vliegveld te wachten op mijn oom, bij wie we de eerste week van onze vakantie zouden logeren.

Genietend van een koud glas Orgeade lag ik samen met Rashan in mijn hangmat op de veranda te luisteren naar het oerwoud. Onze eerste dag in Suriname zat er bijna op.

Eindelijk brak de zon door. Ik had nauwelijks kunnen slapen die nacht. Het was warm en de airco had het alleen maar warmer gemaakt. Rashan lag nog te slapen. Ik stond op en liep naar de veranda. Ik wist niet wat ik zag. Omdat ik pas 's avonds aankwam heb ik de dag ervoor niet veel kunnen zien, want na zeven uur is het in Suriname al aardedonker. Ik keek mijn ogen uit. De kleine houten huisjes waren nu op loopafstand, de oneven zandwegen waren de enige wegen in de omgeving en het mysterieuze groene oerwoud omsingelde mij. Ik wilde niet alleen zien dat ik in Suriname was maar ik wilde het ook voelen. Ik liep de trap af, sloot mijn ogen en haalde diep adem. Ik kon de natte aarde onder mijn blote voeten ruiken. "Mama, waarom heb je geen schoenen aan?" Deze vraag van Rashan haalde mij uit de trance waarin ik enkele seconden eerder verkeerde. Zonder zijn vraag te beantwoorden liep ik naar hem toe en gaf hem een stevige knuffel.

Nadat mijn oom zijn grote landrover had ingeladen met allerlei vreemde motoronderdelen vertrokken we naar Paramaribo. Mijn oom moest voor zijn werk in de stad zijn en dus zouden Rashan en ik op onze tweede dag een rondleiding krijgen in de hoofdstad van Suriname. Onderweg naar de stad stopten wij bij één van de vele kleine hutjes langs de snelweg waar men allerlei Surinaamse fruitsoorten verkocht. Mijn oom kocht Markoesa voor ons. Rashan nam een hapje en spuugde het meteen weer uit. "Het is zuur mama" zei hij terwijl hij tegelijkertijd een vies gezicht trok. Ik vond het heerlijk en niet omdat het echt zo lekker was maar het idee dat ik in Suriname Markoesa aan het eten was, maakte het zoet en sappig.

Na een uur gereden te hebben kwamen we eindelijk aan in Paramaribo. Wat was het druk zeg, het leek wel feest. De enige keer dat je in Nederland zoveel Surinaamse mensen bij elkaar ziet is op één juli of met het Zomercarnaval. Mijn oom parkeerde zijn auto en stapte uit. Rashan en ik stapten ook uit. De hete zon brandde fel op onze voorhoofden en ik moest zelfs even naar lucht happen. Het was bijna ondraaglijk warm maar ook hier zou ik aan wennen, want niets kon mijn vakantiegeluk verpesten, ik was immers in Suriname. Het land van mijn ouders, grootouders, overgrootouders en niet te vergeten van mij, want in Nederland staat mijn huis maar Suriname is mijn thuis.