In de vakantie die Sergei en Lena hadden geboekt was inbegrepen: vliegreis Irkoetsk - Bangkok - Irkoetsk, transfers tussen Bangkok en Pattaya, hotelkamer, één excursie met een Russische gids, een t-shirt van het reisburo en... een Thaise simkaart met voor bijna een euro beltegoed erop. Voor als ze de weg zouden kwijtraken.

Tegen het eind van mijn verblijf in Irkoetsk, vorige maand, verrasten ze me met de aankondiging van deze vakantie, die het mogelijk ging maken elkaar sneller weer te zien dan verwacht. Waarom eigenlijk Pattaya? had ik nog voorzichtig aan ze gevraagd; ik had ze liever laten kennismaken met andere delen van het land. Zo reizen we gewoon, had Lena geantwoord, dit werd zo aangeboden, en wij zijn niet gewend alles zelf te regelen. Kon ik ook wel begrijpen trouwens. Als je bent opgegroeid met een buitenland dat bestaat uit landen waar je je eigen taal kunt gebruiken en je regering tot voor kort buitenlandse reizen, eh, afraadde, zal het wel handig zijn om van te voren al je vervoer en onderdak geregeld te hebben wanneer je de rest van de wereld gaat ontdekken. Ontdekken is leuk, maar het moet niet al te abrupt gebeuren.

Charlotte en ik zijn ze een paar dagen gaan opzoeken. Overdag gingen ze dingen doen die je doet als je op vakantie bent: apen kijken, olifanten kijken, slangen kijken, tempels kijken, dat soort dingen. En daarna troffen we elkaar voor een drankje en een maaltijd. Dat eten was compleet nieuw voor ze en we hebben ons kunnen uitleven met het bestellen van steeds weer andere gerechten en het uitleggen wat het allemaal was.

We lieten ze kennis maken met soepen ('wat drijft hier allemaal in?'), curries ('hm, wat is deze smaak, niet zo lekker'), gestoomde vis ('in koolblad, dat doen wij ook'), fruit, kleefrijst met mango. Al viel niet alles meteen in de smaak, ze bleven ons honderduit vragen over wat we aten. Het is ons meestal gelukt gerechten te bestellen waar de chilipepers uit weggelaten werden (met voor onszelf een schaaltje pepers erbij). Meestal... We hebben overal om ons heen Russen horen roepen: no chilli! De belangrijkste dingen leer je snel genoeg.

Alles was nieuw voor ze, alles was spannend. De stranden leken op die van het Baikalmeer, alleen stonden hier geen lariksen maar palmbomen. Uit zee pakten ze zeesterren op en lieten die aan elkaar zien. Sergei, die nog maar een week geleden zijn beenwindsels had omgedaan, zijn rubber laarzen had aangetrokken en met de jagersski's de besneeuwde bergen in was gegaan om zijn vallen te inspecteren en met een paar sabeldieren terug te komen, die Sergei schudde ongelovig en geamuseerd zijn hoofd naar de Thaise vrouwtjes die op het strand zijn voeten wilden verzorgen. En liep toen even weg, om vlak daarna terug te komen met koud bier en geroosterde krabbetjes: kijk nou eens wat ik gevonden heb!

Met taalbarrières hadden ze geen probleem: zij praatten Russisch tegen de Thais, Thais praatten Engels tegen hen, niemand verstond wat de ander zei en toch begrepen ze elkaar. Lena vroeg ons nog: al die buitenlanders die hier zijn, in welke taal praten die nou met de Thais? Het antwoord verbaasde haar. Spreekt iedereen Engels dan?

In Europa en het Midden-Oosten hebben Russische toeristen een bedenkelijke reputatie opgebouwd. Het zijn waarschijnlijk de ook in eigen land impopulaire 'nieuwe Russen' die hiervoor verantwoordelijk zijn, mensen die in het veranderde politieke en economische klimaat veel geld verdiend hebben en nu consumeren alsof hun leven ervan afhangt. Alsof het morgen weer afgelopen zou kunnen zijn... Sergei en Lena vertegenwoordigen een veel grotere groep Russen, die nauwelijks kunnen reizen en voor wie, wanneer ze het wel doen, letterlijk een wereld open gaat.

Op de laatste avond die we samen doorbrachten werd nog wel een beetje Rusland ingebracht. Sergei verdween even naar de 7-eleven en kwam terug met een fles wodka. Tijdens het eten bleven we aanleidingen vinden om het glas te heffen en te toosten en ten slotte hingen we om elkaars schouders en bezwoeren elkaar dat we elkaar snel weer moesten zien.

De volgende ochtend deed mijn hoofd pijn. Het was het waard.