Een dag later arriveren we in het idyllische Cape Maclear, een tropisch droomstrand aan het zoetwatermeer Lake Malawi. Een vreemde gewaarwording om de ‘zee’ in te lopen en dan geen zout te proeven maar drinkwater. Erg prettig om ’s ochtends even in rond te dobberen, ’s middags even tussen de felgekleurde vissen te snorkelen en ’s avonds deze visjes te bakken.

Het valt te betreuren dat we geen fervent vogelsspotters zijn want naast al het zoetwater gerief is het vergeven van de meest vreemde, en waarschijnlijk ook zeldzame vogelsoorten. Zoals bijvoorbeeld de visarend die even voor onze neus een vis uit het water vangt. Maar we raken verwend; het lijkt alsof de mens een limiet heeft wat betreft het verwerken van schoonheid. Op een gegeven moment zitten we vol en appreciëren we onze omgeving niet in dezelfde mate als bijvoorbeeld na een jaar hard werken we twee weken op vakantie gaan. Dus na een paar dagen strand rijden we verder, nog steeds richting het zuiden. Waar de volgende schoonheid op ons ligt te wachten. Een fris subtropisch woud op het Zomba plateau, waar we na, een écht koele nacht, een dag lang rondstruinen tussen kronkellende bergbeekjes, palmbomen en manhoge varens.

In de volgende dagen rijden we via Blantyre richting Mozambique. We waren zo blij dat we alle bureaucratie achter ons hadden gelaten, maar in Mozambique zijn we weer terug bij af. Twee uur wachten op een visa, controle dit, controle dat. Alhoewel na Egypte alles een peuleschil is duren de drie uur bij de grensovergang toch erg lang. Maar daarna rijden we toch maar even Mozambique in, of is het Portugal bewoond door Afrikanen? Nadat we de immense Zambezi rivier hebben gepasseerd en het stadje Tete inrijden zien we een robuuste Portugese bouwstijl die gepaard gaat met een bepaalde maten van ontwikkeling, temperament volle vrouwen, mannen met haantjes gedrag, corrupte politieagenten die ons een boete van tweehonderd dollar proberen aan te smeren wegens spookrijden, goede muziek en een mediterraans straatleven. Welkom in Mozambique! Terwijl de Zambezi het water rustig vanuit Zambia langs ons heen naar de zee draagt haal ik de volgende ochtend de motorklep open om de olie te verversen. Een schok, het is zover, het motortje wat al twintig jaar zijn best doet en ons door bijna heel Afrika heeft getrokken heeft besloten dat het even genoeg is en laat dit blijken door een olielekkage. We kunnen niet ontdekken waar het precies vandaan komt en aangezien we zo’n beetje in de middle of nowhere zitten besluiten we door te rijden naar, of een grotere plaats of Zuid-Afrika. Weer onderweg worden we geconfronteerd met de beruchte wegen in Mozambique. Meer gaten dan weg, echt! Gaten van een meter diep over de volle lengte van de weg, kleine gaten, grote gaten en heel af en toe een stukje asfalt. Alsof de weg onlangs is gebombardeerd. Al hobbelend passeren we uitgedroogde rivieren, modderplassen, weidse landschappen, arme dorpjes en ontwikkelde stadjes. Na een paar uur komen we een radeloze Toyota bestuurder tegen die niet meer kan remmen. Pieter constateert al snel dat hij de helft van de bouten in zijn remschijf mist. Provisorisch lossen we hun probleem op om daarna te constateren dat ons eigen probleem ook niet minder is geworden. De olie begint langs de oliepeilstok  te lekken... Voorzichtig rijden we verder richting in de hoop Zuid-Afrika te halen. Voor de nacht stoppen we bij een oud, enigszins vervallen hotel beheerd door een paar verveelde Portugezen. Maar het eten is goed en voor zo’n vier euro vergeten we even onze zorgen met een malse biefstuk, verse groenten en een hele kip.

De volgende dag lijkt alles goed te gaan, we maken veel kilometers aangezien we de potholes achter ons hebben gelaten. Maar als we afremmen voor een rivierovergang schiet temperatuurmeter van de motor, zonder de rijwind en een buitentemperatuur van 45 graden stijl omhoog. Aan de kook. Radeloos staan we nu echt in the middle of nowhere langs de kant met wat lijkt koelwater in de olie. Ondanks deze uitzichtloosheid daalt er een bepaalde rust over ons. We hebben het tot hiertoe gehaald en ook hier redden we ons wel uit. Een half uur later stopt er een Zuid-Afrikaan die ons zo’n vijftig kilometer terugsleept. Hij kan verder niks voor ons doen en zijn suggestie is om de bus in het dorpje te laten repareren. Maar wij hebben ondertussen genoeg verhalen gehoord over mensen die al maanden op onderdelen wachten in Mozambique. Aangezien het dorp waar we gestrand zijn een overslagcentrum voor vracht van- en naar Zuid-Afrika is stappen we op de eerste beste betrouwbaar uitziende vrachtwagen chauffeur waaraan Pieter vernuftig vraagt hoeveel het kost om een van de zakken die naast de vrachtwagen liggen naar Zuid-Afrika te transporteren. En een rekensommetje leert dat een volle vrachtwagen dan ongeveer vijfhonderd dollar moet kosten. De onderhandelingen betreffende onze Syncro beginnen bij vierhonderd dollar maar na zo’n tien minuten gaan we akkoord met vijfhonderd. De chauffeur heeft eerst nog een andere klus maar over twee dagen komt hij ons ophalen. Ondertussen doet het verhaal van de twee gestrande ‘rijke’ Europeanen snel de ronde door het transportplaatsje. Terwijl wij van versgebrande cashewnoten genieten komen er iedere dag minstens vijf chauffeurs langs die ons maar al te graag naar Zuid Afrika willen brengen. Als na drie dagen onze chauffeur niet komt opdagen gaan we dan ook maar in zee met één van deze chauffeurs. Nog geen vijftien minuten later staan we achterop de vrachtwagen. Zo’n twee meter boven het wegdek zitten we met een schitterend uitzicht en een rood wijntje achter ons stuur ‘rijden’ we richting Zuid-Afrika.

Jan van Veldhuizen