De bergkilometers die voor ons liggen worden een zware uitdaging voor de motor. Door de hoogte en dus beperkte zuurstof neemt het motorvermogen af. We begeven ons nog op 1 kilometer hoogte en om de grensovergang met Chili te bereiken moeten we nog 2,5 kilometer klimmen.

Het is nog vroeg en rond het vriespunt als we vertrekken. De motor draait warm en lijkt klaar om vandaag weer een volle tank diesel te verteren. Voor ons liggen de Andes, de steile en onherbergzame bergen met besneeuwde toppen. De weg is goed en er rijdt overwegend vrachtverkeer.

We winnen langzaam hoogte en door de dunne lucht heeft ze moeite met de klim. Met een zwarte pluim uit de uitlaat die ik nog herken uit Ethiopië, sleept ze ons de berg op. De bus hield zich goed op de hoogvlakten van Ethiopië maar hierzitten we nog hoger. Met veel terugschakelen, soms naar de eerste versnelling, kruipen wede vrachtauto’s voorbij.

De grensovergang nadert en we zien de eerste voertuigen die het begin van een eindeloze colonne vrachtauto’s blijken te zijn. We rijden er langs en de werkelijk kilometerslange rij doet ons hopen dat we niet worden teruggestuurd om achteraan te sluiten. We hebben geluk.We parkeren de bus in de grote loods waarin aan de linkerkant ook de loketten en kantoren zich begeven.

Argentinië verlatenis zoals verwacht geen probleem en ook aan de Chileense kant lijkt het allemaal mee te gaan vallen. Het gaat er gemoedelijk aan toe op de Paso Los Libertadores.

We vullen de vragenlijst waarop gevraagd wordt of we vlees- of zuivelproducten bij ons aan boord hebben in. We waren er over fruit wel uit dat het verboden zou zijn om in te voeren dus dat hebben we onderweg naar boven al verorberd. Wel hebben we nog een salamiworst en wat kaas in de auto liggen. Invoer van vlees en zuivel is verboden, zo blijkt. Om wat tijd te besparen en niet weer terug gestuurd te worden naar een ander loket vul ik op deze vraag‘No’ in op de lijst.

Bij terugkomst bij de auto pak ik de salami en wil het noodrantsoenweggooien in een afvalton. Een douanier ziet mij en komt met een stuk papier aanlopen en vraagt om de worst. Hij neemt de worst aan en confronteert mij met de vragenlijst waarop ik heb ingevuld geen vleesproducten bij me te hebben. Maar je hebt een salamiworst bij je! Zegt hij. “Nee, jij hebt een salamiworst bij je!” Zeg ik. De grenswacht kijkt naar de worst in zijn handen waarop hij moet lachen. Ik bied de man aan om de worst alsnog weg te gooien, maar nee, die neemt hij gewoon mee naar huis... Het zal mij allemaal worst zijn.

Ik moet nog even een kratje dat achterin staat openen en mijn rugzak half uitpakken.Nadat dat een Duitse Herder met Chileense stamboom de auto heeft besnuffeld mogen we gaan. Ook de ‘Chileense Herder’ kan onze kaas niet vinden.

Veel komt het hier niet voor dat een paar gringo’s met een Volkswagenbusje aan komt rijden en dus houden we het maar op de nieuwsgierigheid van de grenswachten die aan de grondige controle ten rondslag ligt. Eén van de vrouwelijke douaniers eet vanavond een blik Arabische bonen in pittige tomatensaus –nog uit Soedan- dat ze ons bij controle van het kratje ontfutseld heeft. Langzaam rijden we de loods uit. En zo worden we welkom geheten in Chili. De grenswachten zwaaien ons uit..., met een glimlach op hun mond, salami in de hand.

Hoewel we net nog dachten met een bijzondere trip bezig te zijn komen we na de eerste drie kilometer in Chili een stel met Frans kenteken in een witte Landrover Defender tegen. Er is geen ruimte om te stoppen maar een paar hartelijke handgebaren worden ons door hun voorruit toegewuifd. Het zijn de eerste overlanders die we in Zuid Amerika zijn tegengekomen. Jammer dat we ze niet spreken. In veel gevallen zijn het leuke mensen en hebben ze een goed verhaal over wat ons te wachten staat.

We rijden nog steeds in de lage versnellingen maar nu naar beneden. We hebben het hoogste punt van 3500 meter gehad en voor ons ligt een enorme afdaling op ons te wachten. Een twintigtal haarspeldbochten liggen als spaghetti tegen de berg geplakt.De zwaardere en geventileerde schijfremmen uit Zuid Afrika doen hun werk fantastisch.

Als we na weer een dag van veel rijden in Copiapó zijn aangekomen nemen we een dag rust. Ik koop een muts op de markt en Rodrigo en ik gaan wat eten in een “Duits?” restaurant waar we Marije ontmoeten. Hoe kom je hier nou terecht? Was mijn reactie. Ze woont in Amsterdam en in afwachting van haar bus die over een paar uur vertrekt drinkt ze een wijntje. Terwijl Rodrigo en ik bradwurst mit zauerkraut zitten weg te werken raken we aan de praat. We vertellen dat we naar het noorden rijden. Marije heeft een enkeltje Calama en ze denkt nog over twee uur te vertrekken. Als we haar aanbieden een stukje mee te rijden bedenkt ze zich. We spreken af om morgenochtend om acht uur te vertrekken.

We pikken Marije op bij haar van pluche en kitsch voorziene hostel en nemen de Pan Americano richting Iquique. Het uitzicht tijdens in het noorden van Chili wordt bepaald door veel zand, nog meer rotsen en heel weinig afwisseling. Als je hier bent geweest hoef je niet meer naar Afghanistan, komen we tot de conclusie. Na een paar uur rijden verschijnt aan de linkerkant van ons de Stille Oceaan. We hebben het Contingent van oost naar west doorkruist.

We laten Santiago letterlijk links liggen. De Pan Am leidt ons noordwaarts en tegen de middag stoppen we langs de kant van de weg om een begraafplaats te bekijken. Er liggen veelal slachtoffers van de tsunami in1960 begraven.Het was de zwaarste aardbeving ooit gemeten die de tsunami veroorzaakte. Het dorp is nooit weer opgebouwd. De enigszins vervallen graven met hun houten kruizen zijn door de elementen getekend.De geluiden van de wind en zee klinken op de achtergrond. We lopen wat rond en genieten van de rust.

Als we terugkeren bij de bus hebben we een probleem... Een startprobleem welteverstaan.

Pieter Schouwstra