Daar staan we dan. De accu’s laadden niet meer bij waardoor een gedwongen overnachting langs de kant van de weg wel erg dichtbij komt. Met gebruik van startkabels en het laatste beetje spanning in de tweede accu kunnen we nog net een keertje starten. Het is nog een paar honderd kilometer tot Iquique. Zonder radio en verlichting, en met de billen op elkaar geknepen rijden we verder. Als de motor afslaat zijn de rapen gaar...

We zijn nog steeds met ons drieën. Marije wil meerijden tot San Pedro de Atacama. Vanaf daar gaat ze met de bus naar het noorden. Wij willen verder landinwaarts richting Salar de Uyuni in Bolivia; de grootste zoutvlakten ter wereld. Iguique is een plaats waar in de zomer veel surfers zijn te vinden. Het is nu winter. De surf is goed -veel rotsen, dat wel- en zonder wetsuit lijkt het mij eigenlijk veel te koud. Trouwens, ik heb wel wat beters te doen. We mogen blij zijn dat we Iquique hebben gehaald maar er moet nu toch echt worden gesleuteld.

Het kost een halve dag om een breuk in de dynamokabel op te sporen en te repareren. Door de slechte wegen en de eindeloze trillingen heeft de dikke koperkabel het begeven. Het opladen van de accu’s is een probleem met de magere 110 Volt uit het stopcontact. De rest van de dag gaat op aan banden wisselen, olie verversen en filters checken en schoonmaken. Door de enorme hoeveelheid stof onderweg is ook het luchtfilter aan vervanging toe. Aan het eind van de dag is de auto weer in topconditie en klaar voor de volgende paar duizend kilometer.

We hebben de afgelopen dagen in op zijn zachts gezegd sobere steden en dorpen overnacht. De voorzieningen van de logementen in San Felipe, La Sarena, Copiapó en Antofagasta waren summier te noemen en een warme douche is meer uitzondering dan regel. Het water uit de kraan ruikt soms vreemd en is voor niet meer goed dan scheren en tandenpoetsen. In vergelijk met onze vorige ervaringen is ons onderkomen hier in ‘Backpackers Hostel Iquique’, een paleis. We delen een kamer met ons drieën waar we beschikken over een warme douche, goede bedden, en een keuken met alles erop en eraan. We blijven een paar dagen.

San Pedro de Atacama is onze volgende bestemming. Marije voert me echte Hollandse dropjes vanaf de achterbank en onderweg stoppen we voor een potje beachball. Het is weer een lange rit en in het donker komen we aan. Het is er droog en heel erg stoffig. Er branden vuren op straat waaraan passanten zich warmen.

Het dorp met minder dan vijfduizend inwoners (toeristen niet meegeteld) dankt zijn bestaan aan de vroegere transporten van lama’s, geiten en schapen waarvoor het dorp als tussenstop diende. Nu zijn het de kuddes toeristen die San Pedro als transit gebruiken. Vanaf hier vertrekken touroperators met 4X4’s naar de omringende bezienswaardigheden als Valle de la Luna, Salar de Atacama en Laguna Chaxa. Wij hebben het natuurlijk niet zo op het georganiseerde en dus trekken we er met onze eigen 4X4 op uit.

We rijden naar de ‘maansvallei’ en beklimmen de bergkam om de zonsondergang mee te maken. De kleuren zijn fantastisch en het buitenaardse landschap is inderdaad alsof je Neil Armstrong en de zijnen hier tegen het lijf zou kunnen lopen. In het donker keren we terug naar onze vertrouwde omgeving van onze ‘Apollo’ en rijden terug naar onze tijdelijke thuisbasis San Pedro.

De opkomende zon en het prachtige landschap doen je meer dan eens denken dat je op een andere planeet rondrijdt. Er zijn geen bomen te bekennen en omringt door bergen en vulkanen in prachtige kleuren rijden we over de uitgestrekte vlaktes met luchtspiegelingen aan de horizon. De zandweg verandert in een zoutweg en we laten de schaarse begroeiing achter ons. Hier leeft dus helemaal niks denk je dan, maar als we de auto uitklimmen zien we ze al... De flamingo’s! En waar flamingo’s zijn, daar zijn garnalen denk je dan! Maar nog voor dat ik met mijn pannetje kokend water, toastjes en cocktailsaus langs de zilte waterkant zit wordt het me duidelijk dat onze lunch uit wat anders zal gaan bestaan. De garnaaltjes zijn met het blote oog amper waar te nemen. De kreeftachtigen zijn niet veel meer dan een paar millimeter lange staartjes met zwarte oogjes.

We vervolgen onze tocht naar Laguna Chaxa. Te midden van de uitgestrekte vlakte ligt de stoffige en verlaten zandweg. Onderweg komen we twee bergbeklimmers tegen. De één komt uit Polen, de ander uit Frankrijk. We stoppen voor een praatje. Het tweetal wil een lift naar San Pedro. We moeten ze teleurstellen omdat we eerst het meer willen bekijken. We spreken af dat als ze er op onze terugweg nog staan –wat gezien het schaarse verkeer hier voor de hand ligt- we ze zullen meenemen. We begeven ons boven de vierduizend meter hoogte en het waait hard. We bereiken het meer maar omdat we op de niet al te geweldige kaart die we bij ons hebben geen idee hadden of we op asfalt of zand met keien zouden rijden, zoals het geval is, hebben we niet veel tijd meer. De zon gaat over ruim twee uur onder en het is nog een lange weg terug.

We passeren het punt waar we de bergbeklimmers tegen kwamen, er is niemand te zien. Waarschijnlijk zijn ze doorgelopen en jawel. Zo’n vijftien kilometer verderop treffen we het duo aan. De opluchting is van hun gezichten af te lezen. Zonder ons zouden ze een nacht in de stoffige en rotsachtige berm door moeten brengen en omdat we zo laat zijn hadden ze de hoop al bijna opgegeven. We maken plaats op de achterbank en gooien hun rugzakken met klimspullen achterin. We vervolgen onze tocht. Marije verkeert in de ongelukkige omstandigheid dat ze tussen het tweetal is beland. Op de achterbank zit ze ingeklemd tussen de Pool en de Fransman. Ze ademt door haar mond. De afgelopen twee weken dat ze in de vallei hebben doorgebracht hebben ze geen douche gezien en dat valt te ruiken.

In de schemer en met open ramen komen we aan in San Pedro. Marije heeft de afgelopen tien dagen met ons meegereden maar vanavond nemen we afscheid van haar. We drinken een flesje wijn op haar vertrek en brengen haar naar de bus. Zij vertrekt naar Arica. Wij vertrekken morgen naar Bolivia.